கல்முனையில் தமிழர்கள், முஸ்லிம்களுடன் இணைந்து வாழவே விரும்புகிறார்கள்

Report Print V.T.Sahadevarajah in கட்டுரை

இழந்தவைகள் இழந்தவைகளாக இருக்கட்டும். இருப்பவைகளையாவது எமது சந்ததியினருக்கு காப்பாற்ற வேண்டும். இதனால் நடந்தவைகளை மறந்து இரு சமூகங்களும் இணைந்து வாழவே விரும்புகிறோம்.

கல்முனையில் தமிழர்கள் முஸ்லிம்களுடன் இணைந்து வாழவே விரும்புகிறார்கள். ஆனால் இழந்து வாழ விரும்பவில்லை.

இவ்வாறு கூறுகிறார் இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் மூத்த உறுப்பினரும், கல்முனை மாகநரசபையின் முன்னாள் எதிர்க்கட்சி தலைவருமான எல்லைக்காவலன் குஞ்சித்தம்பி ஏகாம்பரம் அவர்கள்.

கல்முனையிலிருக்கக்கூடிய வயது கூடிய சிரேஸ்ட்ட பிரஜை. அவர் அரசியல் அனுபவத்திற்கு வயது அறுபத்தி மூன்று வருடங்கள்.

கல்முனையின் இன்றைய சமகால நிலைவரம் மீண்டும் முறுகல் நிலைக்கு இட்டுச்செல்வதாக தெரிகிறது. இது தொடர்பில் இரு சமூகங்களிலும் சாத்வீகவாதி எனப்பெயரெடுத்த அவரது கருத்துக்ளைக்கேட்டபோது அவர் கல்முனையின் பழைய வரலாறு, இன்றையநிலை பற்றி வாய்திறந்தார்.

தமிழரசு கட்சியில் அறுபத்தி மூன்று வருடகால அரசியல் அனுபவத்தை கொண்ட ஒரேயொருவர் இன்னும் இப்பிராந்தியத்தில் வாழ்கிறார். எனவே அவரது அரசியல் பிரவேசம் பற்றி முதலில் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

தமிழரசுக்கட்சியில் எவ்வாறு ஈடுபாடு வந்தது எனக் கேட்டதற்கு அவர் இவ்வாறு பதிலளிக்கிறார்.

கல்முனையில் ஸ்ரீ எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடைபெற்றபோது எனக்கு வயது 20. கல்முனை தரவைப்பிள்ளையார் ஆலயமுன்றலிலிருந்து பாண்டிருப்புவரை போராட்ட பேரணி பவனி சென்றது.

அதில் தமிழர்களின் தலைவரான தந்தை செல்வா, நாகநாதன் இராசமாணிக்கம் போன்ற தமிழ் தலைவர்கள் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

அதில் “தமிழ் வாழ்க, சிங்களம் வீழ்க” என உரக்கக் கத்தியவாறு சென்றோம். உடனே பின்னால் ஒருவர் வந்து யார் சிங்களம் வீழ்க எனக்கத்தியவர்? எனக்கேட்டார். வாழ்த்தப்போகிறாரோ என்றெண்ணி நான்தான் என்றேன்.

வீழ்க எனக்கத்துவதாக இருந்தால் பேரணியைவிட்டுப் போகலாம் என்றார் அவர். அவர் தான் தந்தை செல்வா. இந்த வசனமே என்னை தமிழரசு கட்சின் பால் ஈர்க்க செய்தது.

சாத்வீக வழியில் சிந்திக்க செய்து போராட வைத்தது. இந்த வசனம் தான் இன்றுவரை தமிழரசு கட்சியில் உறுப்பினராக இருக்க வைத்ததும் என்றார்.

கல்முனையின் பழைய வரலாறு மற்றும் சமகால நிலை பற்றிக்கூறுமாறு கேட்டதற்கு, இவ்வாறு கூறுகிறார்.

கல்முனை மூவின மக்களும் அந்நியோன்யமாக வாழ்ந்து வந்த பிரதேசம். அன்று அது கரவாகு எனும் பெயரில் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்தது. கரவாகுப்பற்றின் எல்லையானது தெற்கே மாளிகைக்காட்டு வீதியையும் வடக்கே கோட்டைக்கல்லாறையும் கொண்டுள்ளது. இப்பகுதியில் மொத்தம் எட்டு குறிச்சிகள் காணப்பட்டன.

அதில் மூன்று குறிச்சிகளில் தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்தனர். இதற்குரிய கிராம தலைவர்கள் தமிழர்களாகவும் இருந்தனர். இந்த எல்லையிலிருந்து தெற்கே கல்முனைக்குடி அமைந்திருந்தது. அக்குடியில் முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வழும் ஐந்து குறிச்சிகள் காணப்பட்டன. அந்த ஐந்து குறிச்சிகளுக்கும் முஸ்லிம்கள் கிராமத் தலைவர்களாக இருந்தார்கள்.

கல்முனை பட்டின சபையாய் மாற்றமடைய வேண்டுமென்ற நோக்கோடு, இந்த எட்டு குறிச்சிகளையும் ஒன்றாக இணைத்தால் முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வந்துவிடலாமென்ற நோக்குடன் முஸ்லிம் தலைவரொருவர் செயற்பட்டார்.

எனினும், கல்முனையின் வடபுறத்தில் தமிழர்களை உள்ளடக்கிய பாண்டிருப்பையும் சேர்த்தால் அவரது நோக்கம் தவிடுபொடியாகிவிடும் என்பதற்காக அந்த முஸ்லிம் தலைவர் பிரித்தானிய ஆட்சி தலைவரை அணுகி இதற்கு ஒரு ஆணைக்குழுவை நியமிக்குமாறு யோசனையொன்றை முன்வைத்தார்.

ஆனால், அதற்கு ஒரு தமிழ்மகனின் பெயரைத்தர வேண்டுமென அப்போது கோரப்பட்டது. அதற்கு அந்த முஸ்லிம் தலைவர் ஒரு தமிழ் கல்விமானின் பெயர் சிபாரிசு செய்ததன் நிமித்தம் தனியான ஆணையாளராக அத்தமிழர் நியமிக்கப்பட்டார்.

ஆணையாளராக நியமிக்கப்பட்ட தமிழர், முஸ்லிம் தலைவரின் வஞ்சக கருத்திற்கு வசப்பட்டு தமிழர்களின் பிற்கால நலன் கருதாது அனைத்து பகுதிகளையும் இணைத்து கல்முனை பட்டின சபைக்கு அங்கீகாரம் அளித்தார். அவர்தான் இன்றைய இந்த நெருக்கடிக்கு ஆணிவேராக இருந்துள்ளார் என்பது ஒருவிடயம்.

இதன் பிரகாரம் கல்முனை தமிழ் கிராமத்தலைவர்கள் அடங்கிய மூன்று குறிச்சிகளையும், கல்முனைக்குடியின் முஸ்லிம் கிராமத்தலைவர்கள் அடங்கிய ஐந்து குறிச்சிகளையும் உள்ளடக்கிய பட்டின சபை உருவாக்கப்பட்டது.

அந்த சபையில் மூன்று தமிழர்களும், ஐந்து முஸ்லிம்களையும் கொண்ட எட்டு வட்டாரங்கள் அமைய வேண்டும். ஆனால் வஞ்சக ஆசை வலையில் அகப்பட்ட தமிழ்க்கல்விமான், தமிழர்களிற்கு துரோகம் விளைவித்து தமிழ்க் குறிச்சிகளில் ஒன்றான தமிழர்கள் வாழும் மூன்றாம் குறிச்சியை தாரைவார்த்துக்கொடுத்தார்.

அதன்காரணமாக எட்டு வட்டாரங்கள் ஏழு வட்டாரங்களாக்கப்பட்டன. இதனால் தமிழர்கள் மூன்று பேர் வரவேண்டிய இடத்தில் இரண்டு அங்கத்தவர்கள் வரவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இது அந்த கோடரிக்காம்பாகிய தமிழ்த்தலைவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

தொடர்ந்து முஸ்லிம் சகோதரர்களே தலைவர்களாக வரும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. தமிழ்ப் பிரிவிற்குள் அரச காணிகளும் நீர்ப்பாசன திணைக்களத்திற்கு உரிய சந்தாங்கேணி குளம் தாழையடிக் குளம் போன்ற வளங்கள் உள்ளடக்கப்பட்டு இருந்தன.

மட்டக்களப்பிலிருந்து அம்பாறை மாவட்டம் உருவாகிய போது கரவாகுப்பற்றுடன், கோட்டைக் கல்லாறு, பெரிய கல்லாறு, துறைநீலாவணை ஆகிய கிராமங்கள் கல்முனைத் தொகுதியுடன் இணைந்திருந்தன. அக்கிராமங்களில் இருந்தவர்கள் 100% தமிழர்கள் ஆவர்.

இந்நிலையில் நாடாளுமன்ற தேர்தல் நடந்திருப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தமிழரொருவர் வந்திருப்பார். இதனை விரும்பாத முஸ்லிம் தலைவர் கரவாகுப்பற்றுடன் இணைந்திருந்த கோட்டைக் கல்லாறு, பெரிய கல்லாறு, துறைநீலாவணை ஆகிய கிராமங்களை பட்டிருப்புத் தொகுதியுடன் சேர்ப்பதற்கு பட்டிருப்பு தொகுதியை சேர்ந்த தமிழ் அரசியல் தலைவரும் கல்விமானுமாகிய ஒருவரை அணுகினார்.

இதனால் தனக்கு அதிக பலன் இருப்பதாக கருதிய அங்கிருந்த தமிழ் அரசியல் தலைவர் இதற்கு சம்மதித்தார். இதன் காரணமாக கல்முனையில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தமிழரொருவர் வரும் வாய்ப்பு இழக்கப்பட்டது.

பட்டினசபைத் தலைவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் முஸ்லிம்களாக இருந்தமையால் தமிழ் பிரதேசத்திலுள்ள அரச காணிகள் நீர்ப்பாசன குளங்கள் ஆகிய வளங்கள் அனைத்தும் வியாபார நோக்கத்திற்காகவும் அத்துமீறிய குடியேற்றத்திற்காகவும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது.

இதனால் தமிழர்களின் இருப்புகளில் பாதிப்பு ஏற்பட தொடங்கியது. திட்டமிட்டு கல்முனை முதலாம் குறிச்சியில் தமிழர் பகுதியில் முஸ்லிம்கள் தென்னை மரங்கள் வாழை போன்ற மரங்களை நட்டு அத்துமீறி கொட்டில்களும் அமைத்ததனால் இரு சமூகங்களுக்குமிடையில் குழப்பநிலை ஏற்பட்டன.

இதனால் கல்முனை மூன்றாம் குறிச்சியில் சில வீடுகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டு தமிழர்கள் பெரும் இழப்பிற்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். இதன் பின்னணியில் அரசியல்வாதிகள் உந்துசக்தியாக இருந்தனர். இத்தனை அனர்த்தங்களிற்கு பின்னும் இப்பிரதேச தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள் இணைந்து வாழவே விரும்புகிறார்கள்.

1986ஆம் ஆண்டு எதிர்பாராத விதமாக கல்முனையில் இனக்கலவரம் நடந்தது. அந்த இனக்கலவரத்தினால் கல்முனை மூன்றாம் குறிச்சியும் கல்முனை இரண்டாம் குறிச்சியின் சிறு பகுதியும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டு வீடுகளும் சூறையாடப்பட்டன.

அத்துடன் ஸ்ரீ தரவைச் சித்தி விநாயகர் ஆலயம், கடற்கரை கண்ணகி அம்மன் ஆலயம் என்பன தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. மக்கள் அஞ்சி கிராமத்தை விட்டு வெளியேறி அகதிகளாக அகதி முகாம்களிலும், உறவினர் வீடுகளிலும் தஞ்சமடைந்தனர்.

கல்முனை பட்டின சபையாய் இருந்த காலந்தொட்டு மாநகர சபையாக இருக்கும் காலம் வரை அபிவிருத்திகளில் தமிழ் பிரதேசங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு மாற்றாந்தாய் மனப்பாங்குடனே நடத்தப்பட்டு வருகிறார்கள்.

சமீப காலமாய் கல்முனையின் பூர்வீகம் தெரியாத சில முஸ்லீம் தலைவர்கள் பூர்வீகவாழ் தமிழர்களை புறந்தள்ளி கல்முனை முஸ்லிம்களின் பிரதேசம், இதயம், முகவெற்றிலை தலைநகர் என்று பத்திரிகை மநாடுகளை நடத்தி பிரகடனப்படுத்தியுள்ளனர்.

பிறிதொரு நாட்டைப் போராடிக் கைப்பற்றியதன் பின்னரே அந்நாட்டை எம்நாடு எனப் பிரகடனப்படுத்துவது வழக்கம். மேற்கூறிய வகையிலான பிரகடனமே இங்கும் நடைபெறுவதால் ஆக்கிரமித்துக் கைப்பற்றியதை அவர்களே ஒப்புக்கொள்கின்றனர். உண்மையை வெளிப்படுத்தியதற்காக அவர்களிற்கு எமது நன்றி.

இதனால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களின் மனநிலையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு புதிய கலாச்சாரம் ஒன்றை ஏற்படுத்த தமிழர்கள் முனைவார்கள் எனின் குரோத மனப்பான்மையுடன் செயல்படுபவர்களே அவர்களின் பின் சந்ததியினருக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியேற்படும் என்பதனை மிக வேதனையுடன் அறியத்தருகின்றேன்.

தற்பொழுது கல்முனை மாநகர சபையில் இருந்து சாய்ந்தமருது தனியான பிரதேசசபையாய் அமைய வேண்டுமென்ற அவர்களது நியாயமான கோரிக்கையை அவர்களது அரசியல் தலைவர்களும் அங்கீகரித்தனர்.

இன்றைய நிலையில், கல்முனை தற்போது உள்ளவாறு மாநகர சபையாய் இருந்தால் முஸ்லிம்கள் 70% உம் தமிழர்கள் 30% உம் இருப்பார்கள். சாய்ந்தமருது பிரிந்தால் முஸ்லிம்கள் 60% உம் தமிழர்கள் 40% உம் ஆக்கப்படுவர்.

தப்பித்தவறி தமிழர் ஒருவர் நகரபிதாவாக வந்துவிடுவார் என்ற அச்ச உணர்வு காரணமாக கல்முனைக்குடியை சேர்ந்த முஸ்லிம் அரசியல் தலைவர்கள் சாய்ந்தமருது பிரிந்தால் எஞ்சிய பிரதேசங்களை மூன்றாக பிரிக்க வேண்டுமென வாதாடினார்கள்.

இதனால் தலைமைகளுக்குள் முரண்பாடு ஏற்பட்டு இரு பிரதேசங்களிலும் கடையடைப்பு, வீதித்தடை பேரணி என்பவற்றை நடத்தி வருகின்றனர்.

இதில் எப்பகுதியும் தமிழர்களின் ஒத்துழைப்பை நாடவோ, அவர்களின் விருப்பை அறியவோ விரும்பாது ஓரங்கட்டும் செயற்பாடுகளில் இறங்கி உள்ளனர்.

இதனால் கல்முனையை பூர்வீகமாக கொண்ட தமிழ் மக்களை இறந்தகாலம் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டுவதுடன், பிற்கால சந்ததியினரின் எதிர்கால நலன்கருதி சிந்திக்கவேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்.

ஒன்றை மட்டும் உறுதியாக கூறுகிறேன். இழந்தவைகள் இழந்தவைகளாக இருக்கட்டும். இருப்பவைகளையாவது எமது சந்ததியினருக்காக காப்பாற்ற வேண்டும்.

இதனால் நடந்தவைகளை மறந்து இரு சமூகங்களும் இணைந்து வாழவே விரும்புகிறோம். மாறாக இழந்து வாழ விரும்பவில்லை என்றார்.