வெளிநாடுகளில் இலங்கையின் கபடமான நாசகார வேலைகள்; பிரான்சிலிருந்து ச.வி.கிருபாகரன்

Report Print S.V Kirubaharan S.V Kirubaharan in கட்டுரை

பாரிஸ், பிரான்சில், ராஜபக்ச குடும்ப அரசு (ரா.அ.) பல புலனாய்வு உத்தியோகத்தர்களை கடமையில் அமர்த்தியுள்ளதுடன், இவர்களுடன் டக்ளஸ் தேவானந்தா, கருணா ஆகியோரின் தமிழ் கைகூலிகளும் இணைந்து ஐரோப்பாவில் பல நாசகார வேலைகளை மேற்கொள்கின்றனர்.

பாரிஸில் இருந்து தான் ரா.அ.சின் ஐரோப்பிய நாடுகளிற்கான வேலைத்திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

இவர்கள் மறைமுகமாக வேலைகளை மேற்கொண்டாலும், தினசரி இவர்களது கபட வேலைத்திட்டங்களை நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் மூலம் அறிகிறோம்.

பாரிஸ், பிரான்ஸில் ‘போட் டோபின்’ என்ற இடத்தில் உள்ள இலங்கை தூதுவராலயத்தினது நான்காம் மாடிக்கு, தமிழ் கைகூலிகளை ரா.அ. புலனாய்வின் அதிகரிகள், காரியாலய நேரத்தின் பின்னர் அழைத்து மாலை வேளைகளில் சந்திப்புக்களை நடத்துகின்றனர்.

இவர்களிடம் தாம் இலக்கு வைக்கும் சிலரின் புகைப்படங்களை காண்பித்து, அவர்களது நடமாட்டங்களை கண்காணிக்குமாறும் பணிக்கின்றனர். ரா.அ. என்னை முடித்து கட்ட திட்டமிட்டுள்ளனர்.

பாரிஸில் உள்ள தமிழ் கைக்கூலிகளிடம் - நான் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எழுதிய கடிதத்திற்கு என்னை மன்னிக்கக் கூடாது என்றும், நான் மிக அண்மையில் இந்தியா சென்று வந்துள்ளதாகவும் கூறியுள்ளனர்.

இவை எல்லாம் தமிழ் கைகூலிகளை உற்சாகப்படுத்தும் கதைகளே. ஆனால் ராஜபக்சக்களின் முடித்து கட்டப்பட வேண்டியவர்களின் பட்டியலில் மிக நீண்ட காலமாக உள்ளேன் என்பது பலருக்கு தெரிந்த விடயம்.

பாரிஸில் இந்த திட்டத்தின் பணியை மேற்கொள்ள இருந்தவர் மூலமாகவே, 18 ஏப்ரல் 2015 அன்று எனக்கு தகவல் கசிந்தது. இதுபற்றி 27 ஏப்ரல் 2015இல் எழுதிய, “ராஜபக்சக்களுக்கு தேசிய பாதுகாப்பு என்றால் என்ன?” என்ற கட்டுரையில் விபரமாக எழுதியுள்ளேன்.

நரேந்திர மோடிக்கு நான் எழுதிய கடிதம் 13ஆவது திருத்தத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துவது பற்றியது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இது ஐக்கிய இலங்கைக்குள் ஒரு தீர்வாகும். இது தீவில் எழுபது ஆண்டுகால இரத்தக்களரியை கொண்டுள்ள இன மோதலுக்கான ஒர் வலிந்து நெலிந்த தீர்வாகும்.

"இந்த உலகத்திற்கு வரும் அனைவரும் இறக்க வேண்டும்" என்பது ஒரு பொதுவான கோட்பாடு. என்னை முடித்து கட்ட முன்வருபவர் யாராக இருந்தாலும், அவர்களை திட்டமிட்டு அனுப்புவதற்கு உந்து சக்தியாக உள்ளவர்களும் என்றோ ஒரு நாள் இறப்பார்கள் என்பது யதார்த்தம்.

நான் ‘பிரான்ஸ் குடியரசில்’ வாழ்கிறேன். அதுவும் ஜனநாயகம் மற்றும் நாகரீகமான பிரான்ஸின் தலைநகரான பாரிஸில் வாழ்கிறேன். இவ் நாட்டில் வாழும் மக்களின் பாதுகாப்பு கருதி - இவ் நாட்டில் நவீன பாதுகாப்பு மற்றும் கண்காணிப்பு உபகரணங்களை கொண்டுள்ளது.

தற்பொழுது பாரிஸில் பிரெஞ்சு காவல்துறையினருக்கு மேலான எண்ணிக்கையில் - ரா.அ. புலனாய்வாளர்களும், தமிழ் கூலிப்படை அங்கத்தவர்களும், பாரிஸில் கூடுதலாக லாச்சப்பல், போபினி, லாக்கூர்னேவ் ஆகிய தமிழீழ மக்கள் அதிகமாக நடமாடும் பகுதியில், ரா.அ.ன் கட்டளைக்கு அமைய, இரவு பகலாக ரோந்து புரிகின்றனர் என்பதே உண்மை யதார்த்தம்.

ரா.அ. தவிர்ந்த வேறு யாரையும் நான் எதிரியாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. சில தனிநபர்களுடன் சில தவறான புரிந்துணர்வு காணப்பட்டாலும், அவர்கள் எனக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் நோக்கத்தை கொள்ள மாட்டார்கள்.

ஆனால் எனக்கு எது என்ன வடிவில் என்ன நடந்தாலும், இதற்கு நூறு வீதம் ரா.அ. பொறுப்பாகவும், பின்னணியில் காணப்படும் என்பதை முன் கூட்டியே யாவருக்கும் அறிய தருகிறேன்.

வடக்கு, கிழக்கில் வாழும் மக்களை, குறிப்பாக விடுதலைப் புலிகளின் முன்னாள் போராளிகளை, அவ் பிரதேசங்களில் தமிழ் மக்களின் எண்ணிக்கையை குறைக்கும் முக்கிய நோக்குடன் ரா.அ. துன்புறுத்துகிறது.

மேற்கு நாடுகளிற்கு நடைபெறும் ஆள்கடத்தலை, ரா. அரசு, மறைமுகமாக ஆதரிக்கிறது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

முன்னைய காலங்களில் தற்போதைய விளையாட்டு அமைச்சர் நமல் ராஜபக்ச வெளிநாடுகளிற்கு ஆள் கடத்தலில் ஈடுபட்டாரென குற்றம்சாட்டப்பட்டார்.

கேர்ணல் ஹரிஹரன்

இலங்கையில் இந்திய அமைதி படையில் (IPKF) கடமையாற்றிய கேர்ணல் ஹரிஹரன் - மிக சமீபத்தில் ஜனாதிபதி ராஜபக்ச தன்னிடம் கூறியதாக, அவர்களது சமாளிக்கும் கெஞ்சும் கதையை கூறியுள்ளார்.

அதாவது, “நாங்கள் 30 மைல்களுக்குள் உள்ள ஒரு குடும்பம், சீனா 2000 மைல் தொலைவில் உள்ள ஓர் நண்பரென” கூறியுள்ளார்.

ராஜபக்சவின் இவ்வித்தை காட்டும் கதைக்கு கேர்ணல் ஹரிஹரன் ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்பது எனக்கு புரியவில்லை.

இவர்கள் இந்தியாவுக்கு எதிராக பல பாசாங்குத்தனமான பணிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர் என்பதை புலனாய்வின் நிபுணரான ஹரிஹரனினால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையானால், வேறு யார் புரிவார்கள்?

இப்படியான காரணிகளினாலேயே, இந்தியாவின் இராஜதந்திரம் மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கை, சிறிய இலங்கைவிடம் தொடர்ந்து தோல்வி காண்கிறது.

ஹரிஹரனின் கருத்தில் இருந்து நான் கவனித்த விடயம் என்னவெனில், “1987ஆம் ஆண்டில் 13ஆவது திருத்த சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வேளையில் விரும்பாத பலர், இன்று அதை விரும்புகிறார்கள்” என கூறியது.

ஆம், அவர் கூறுவது உண்மை. 1987ஆம் ஆண்டில் வடக்கு, கிழக்கு மக்கள் இன்று உள்ள நிலை போன்ற மிகவும் மோசமான நிலையில் அன்று இல்லை என்பதுடன், அன்று தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டம் முழு வீச்சில் நடைபெற்றதுடன், இலங்கைவின் பாதுகாப்பு படைக்கு சரிசமனாக காணப்பட்டது என்பதை இளைபாரிய உளவுத்துறை அதிகாரியாகவுள்ள ஹரிஹரன் உணர வேண்டும்.

சர்வதேச சமூகமும், இந்தியாவும் இலங்கைவிற்கு வழங்கிய உதவிகளால், இலங்கைதீவில் தமிழர்களின் அரசியல் சூழ்நிலை முற்றிலும் மாற்றம் பெற்றது என்பதை இவர் அறியவில்லையா?

இலங்கை விடயங்களை நன்றாக அறிந்துள்ள ஹரிஹரன், ‘அன்று 13ஆவது திருத்தத்தை முழுதாக ஏற்ற சிங்கள பௌத்தவாதிகள் பலர், இன்று இதை எதிர்கிறார்கள்’ என்பதை கூறுவதற்கு ஏன் தயக்கம் காட்டுகிறார்?